Początki Nałęczowa sięgają przełomu VIII i IX wieku, gdy na obecnej Górze Poniatowskiego, wzgórzu górującym nad okolicą, wzniesiono gród.

Później centrum osady przeniesiono na wzgórze, gdzie dziś znajduje się kościół parafialny.

W I połowie XIV w. powstała parafia w Bochotnicy. Również w tym samym stuleciu dokonano lokacji wsi na prawie niemieckim. Dnia 23 czerwca 1751 tereny te należące do Aleksandra Gałęzowskiego zakupił Stanisław Małachowski, (starosta wąwolnicki) nazywając w 1772 roku od noszonego przez swój ród herbu Nałęcz całą posiadłość Nałęczowem.

Na początku XIX w. odkryto lecznicze właściwości tutejszych wód. W końcu XIX w. zmodernizowano istniejące już uzdrowisko za pieniądze ówczesnego właściciela Nałęczowa – Michała Górskiego. Stworzył on miasto-ogród, uzdrowisko w dzisiejszym kształcie, liczący się na ziemiach polskich ośrodek leczniczo-kulturalny.

Początek budownictwa willowego w Nałęczowie to rok 1880. Michał Górski – ówczesny właściciel Nałęczowa, rozpoczął jesienią tego roku sprzedaż parceli budowlanych położonych wokół parku i zakładu leczniczego. Na zakupionych parcelach powstają wille, dworki i pensjonaty. Nowi właściciele zakładają wokół nich małe ogrody-parki. Osada folwarczna przekształca się stopniowo w osadę uzdrowiskową.

Lata wojenne wpłynęły na utratę znaczenia funkcji uzdrowiskowych Nałęczowa, który już nie wrócił do dawnej świetności.

Po odzyskaniu niepodległości reaktywowano w 1950 roku uzdrowisko jako Państwowe Przedsiębiorstwo „Uzdrowisko Nałęczów” (PPUN), otwierając, po remontach, pierwszy sezon kuracyjny w 1954 roku. W 1956 roku Nałęczów uzyskał status osiedla miejskiego, zaś w 1963 roku osiedle otrzymało prawa miejskie. W 1967 roku ustalono dla Nałęczowa jednoprofilowy – kardiologiczny kierunek lecznictwa uzdrowiskowego.

W 1972 roku Nałęczów jako historyczny zespół uzdrowiskowo-miejski został wpisany do rejestru zabytków polskich. W latach 60. i 70. XX wieku nastąpił dynamiczny rozwój miasta i uzdrowiska.